شمارهٔ ۳۷ - شافع محشر

که گمان داشت خزان، گلشن حیدر گردد
که گمان داشت که گل ها همه پرپر گردد ۱

که گمان داشت که از ضربت شمشیر جفا
لاله گون تارک نورانی اکبر گردد ۲

که گمان داشت لب تشنه لب آب، جدا
دست عباس علمدار، ز پیکر گردد ۳

که گمان داشت که قاسم به مصاف ایثار
پاره پاره تنش از نیزه و خنجر گردد ۴

که گمان داشت که شاه شهدا با لب خشک
خنجرش از دم شمشیر، ز خون تر گردد ۵

که گمان داشت که در کوفه، سر شاه حجاز
میهمان، خانهٔ خولی ستمگر گردد ۶

که گمان داشت پس از قتل حسین بی علی
به سوی شام روان زینب اطهر گردد ۷

که گمان داشت سکینه به ره شام بلا
همسفر با پسر سعد بد اختر گردد ۸

این همه جور و جفا دید حسین بی علی
تا که در روز جزا، شافع محشر گردد ۹