شمارهٔ ۴۰ - مقتل خون

زلف اکبر چو ز خون سر او تر گردید
عقل گفتا که عجین مشک، به عنبر گردید ۱

بر زمین خون ز گلوی شه لب تشنه حسین
آنقدر ریخت که با خاک، مخمر گردید ۲

بدنی را که بدی بسترش آغوش نبی
عاقبت خاک زمین، بالش و بستر گردید ۳

سر فرزند نبی گشت چو پنهان به تنور
زین حکایت دل صدیقه پر آذر گردید ۴

عوض شیر که نوشد، به سر دست پدر
پاره از تیر، گلوی علی اصغر گردید ۵

بعد قتل پسر فاطمه در مقتل خون
چشم زینب یم اشک از مژهٔ تر گردید ۶

آه کز کرب و بلا زینب محزون تا شام
همسفر با پسر سعد بد اختر گردید ۷

کشته شد اکبر و لیلا ز غمش مجنون شد
داغ فرزند، نصیب دل مادر گردید ۸

گشت در کنج خرابه، چو مکان زینب
روز روشن به وی از شام، سیه تر گردید ۹

بسکه خونابه فشاند از مژه بر رخ «ترکی»
دفتر شعر، ز خوناب دلش تر گردید ۱۰