شمارهٔ ۹۲ - دشت بلاخیز

برادر جان مگر رفته به خوابی!
که زینب را نمی گویی جوابی ۱

برایت درد دل تا کی شمارد
چه خواب است اینکه بیداری ندارد ۲

ولی حق داری ای جان برادر!
که میدانم نداری در بدن سر ۳

چرا؟ ازتن جدا گشته سر تو
چرا؟ صد پاره گشته پیکر تو ۴

به همراه تو از شهر مدینه
در اینجا آمدم ای بی قرینه! ۵

فلک آواره کرد از خانمانم
فراقت زد شرر، برجسم و جانم ۶

تو چون رفتی از این دنیای فانی
نخواهم بی تو دیگر زندگانی ۷

امان از درد بی درمان زینب
اجل کو، تا بگیرد جان زینب ۸

پس از تو کوفیان، بردند یکجا
تمام هستی ما را به یغما ۹

چه ظلمی کوفیان با ما نمودند
عجب مهمان نوازی ها نمودند ۱۰

تو را لب تشنه، سر از تن بریدند
تن پاکت به خاک و خون کشیدند ۱۱

زدند آتش، سراسر خیمه ها را
به بازو ریسمان، بستند ما را ۱۲

تو و این کوفه، این دشت بلا خیز
من و شام خراب محنت انگیز ۱۳

تو باش اینجا مصاحب با جوانان
من اندر شام، غمخوار یتیمان ۱۴

تو و این نوخطان نورسیده
من و این مادران داغدیده ۱۵

تو اینجا باش با عباس و اکبر
من و کلثوم و لیلای مکدر ۱۶

برادر جان تو اینجا باش آرام
خداحافظ که من رفتم سوی شام ۱۷

برادر جان در این دامان مقتل
تو باش و ساربان پست و بجدل ۱۸

از این آتش که «ترکی» را به جان است
زغم سوز نهان او عیان است ۱۹