قصیده ۱۱۳ - پند بدادمت من، ای پور، پار

پند بدادمت من، ای پور، پار
چون بگزیدی تو بر آن نور نار؟ ۱

غره مشو گر چه نیابد همی
بی تو نه بهرام و نه شاپور پار ۲

پشت گران‌بار تو اکنون شده‌است
کامدت از بلخ و نشابور بار ۳

خانهٔ معموری و مار است جهل
مار درین خانهٔ معمور مار ۴

ز ایزد مذکور به عقلی، مکن
جز که به عقل، ای سره مذکور، کار ۵

دیو سیاه است تنت، خویشتن
از بد این دیو سیه دور دار ۶

پیرهن عصیان بنداز اگر
آیدت از بلعم باعور و عار ۷

خمر مخور، پور، که آن دود خمر
مار شود در سر مخمور، مار ۸

پیر پدر پار تو خواهد شدن
باز نیاید به تو، ای پور، پار ۹