قصیده ۱ - ای قبهٔ گردندهٔ بی‌روزن خضرا قصیده ۲ - به چشم نهان بین نهان جهان را قصیده ۳ - آزرده کرد کژدم غربت جگر مرا قصیده ۴ - سلام کن ز من ای باد مر خراسان را قصیده ۵ - نیز نگیرد جهان شکار مرا قصیده ۶ - نکوهش مکن چرخ نیلوفری را قصیده ۷ - ای روی داده صحبت دنیا را قصیده ۸ - نیکوی تو چیست و خوش چه، ای برنا؟ قصیده ۹ - حکیمان را چه می‌گویند چرخ پیر و دوران‌ها قصیده ۱۰ - ای گشته جهان و دیده ی دامش را قصیده ۱۱ - پادشا بر کام‌های دل که باشد پارسا؟ قصیده ۱۲ - خواهی که نیاری به سوی خویش زیان را قصیده ۱۳ - خداوندی که در وحدت قدیم است از همه اشیا قصیده ۱۴ - ای کرده قال و قیل تو را شیدا قصیده ۱۵ - ای پیر، نگه کن که چرخ برنا قصیده ۱۶ - آن چیست یکی دختر دوشیزهٔ زیبا قصیده ۱۷ - به چه ماند جهان مگر به سراب قصیده ۱۸ - بر من بیچاره گشت سال و ماه و روز و شب قصیده ۱۹ - ای شب تازان چو ز هجران طناب قصیده ۲۰ - ای روا کرده فریبنده جهان بر تو فریب، قصیده ۲۱ - ای آنکه جز طرب نه همی بینمت طلب قصیده ۲۲ - این جهان خواب است، خواب، ای پور باب قصیده ۲۳ - ای غریب آب غریبی ز تو بربود شباب قصیده ۲۴ - ای باز کرده چشم و دل خفته را ز خواب، قصیده ۲۵ - بر تو این خوردن و این رفتن و این خفتن و خاست قصیده ۲۶ - هر که چون خر فتنهٔ خواب و خور است قصیده ۲۷ - باز جهان تیز پر و خلق شکار است قصیده ۲۸ - شاخ شجر دهر غم و مشغله بار است قصیده ۲۹ - آنکه بنا کرد جهان زین چه خواست؟ قصیده ۳۰ - خرد چون به جان و تنم بنگریست قصیده ۳۱ - از گردش گیتی گله روا نیست قصیده ۳۲ - مر چرخ را ضرر نیست وز گردشش خبر نیست قصیده ۳۳ - چون در جهان نگه نکنی چون است؟ قصیده ۳۴ - ای پسر ار عمر تو یک ساعت است قصیده ۳۵ - هر که گوید که چرخ بی‌کار است قصیده ۳۶ - آن بی تن و جان چیست کو روان است؟ قصیده ۳۷ - بلی، بی‌گمان این جهان چون گیاست قصیده ۳۸ - جز جفا با اهل دانش مر فلک را کار نیست قصیده ۳۹ - ای به خور مشغول دایم چون نبات قصیده ۴۰ - این تخت سخت گنبد گردان سرای ماست قصیده ۴۱ - جهانا چون دگر شد حال و سانت؟ قصیده ۴۲ - ای خردمند نگه کن که جهان برگذر است قصیده ۴۳ - اگر بزرگی و جاه و جلال در درم است قصیده ۴۴ - گویند عقابی به در شهری برخاست قصیده ۴۵ - هر چه دور از خرد همه بند است قصیده ۴۶ - سفله جهان، ای پسر، چو چشمه شور است قصیده ۴۷ - نشنیده‌ای که زیر چناری کدو بنی قصیده ۴۸ - چون تیغ به دست آری مردم نتوان کشت قصیده ۴۹ - ای نشسته خوش و بر تخت کشیده نخ قصیده ۵۰ - ای خوانده کتاب زند و پازند قصیده ۵۱ - از اهل ملک در این خیمهٔ کبود که بود قصیده ۵۲ - یکی بی‌جان و بی‌تن ابلق اسپی کو نفرساید قصیده ۵۳ - این جهان بی‌وفا را برگزید و بد گزید قصیده ۵۴ - مردم نبود صورت مردم حکما اند قصیده ۵۵ - ز جور لشکر خرداد و مرداد قصیده ۵۶ - این رقیبان که بر این گنبد پیروزه درند قصیده ۵۷ - چونکه نکو ننگری جهان چون شد؟ قصیده ۵۸ - گزینم قران است و دین محمد قصیده ۵۹ - آن کن ای جویای حکمت کاهل حکمت آن کنند قصیده ۶۰ - در این مقام اگر می مقام باید کرد قصیده ۶۱ - چند گوئی که چو ایام بهار آید قصیده ۶۲ - در درج سخن بگشای بر پند قصیده ۶۳ - آزردن ما زمانه خو دارد قصیده ۶۴ - خردمند را می چه گوید خرد؟ قصیده ۶۵ - کسی که قصد ز عالم به خواب و خور دارد قصیده ۶۶ - خوب یکی نکته یادم است زاستاد قصیده ۶۷ - جان و خرد رونده بر این چرخ اخضرند قصیده ۶۸ - بالای هفت چرخ مدور دو گوهرند قصیده ۶۹ - چند گردی گردم ای خیمهٔ بلند؟ قصیده ۷۰ - ای هفت مدبر که بر این پرده سرائید قصیده ۷۱ - ای خواجه جهان حیل بسی داند قصیده ۷۲ - هوشیاران ز خواب بیدارند قصیده ۷۳ - مرد چو با خویشتن شمار کند قصیده ۷۴ - صبا باز با گل چه بازار دارد؟ قصیده ۷۵ - هر که جان خفته را از خواب جهل آوا کند قصیده ۷۶ - کسی کز راز این دولاب پیروزه خبر دارد قصیده ۷۷ - چون همی بوده‌ها بفرساید قصیده ۷۸ - آمد بهار و نوبت صحرا شد قصیده ۷۹ - تا مرد خر و کور کر نباشد قصیده ۸۰ - ای شده چاکر آن درگه انبوه بلند قصیده ۸۱ - جز که هشیار حکیمان خبر از کار ندارند قصیده ۸۲ - نندیشم از کسی که به نادانی قصیده ۸۳ - مردم سفله به سان گرسنه گربه قصیده ۸۴ - این دهر باشگونه چو بستیزد قصیده ۸۵ - چو تنها بوی گربه‌ات مونس آید قصیده ۸۶ - ز بند آز به جز عاقلان نرسته‌ستند قصیده ۸۷ - از بهر چه این خر رمه بی‌بند و فسارند؟ قصیده ۸۸ - وعدهٔ این چرخ همه باد بود قصیده ۸۹ - فرو مایه چون سیر خورده بباشد قصیده ۹۰ - گویمت چگونه شود زنده کو هلاک شود: قصیده ۹۱ - بر دشمنی دشمنت چو دیدی قصیده ۹۲ - بر ره مکر و حسد مپوی ازیراک قصیده ۹۳ - نبینی بر درخت این جهان بار قصیده ۹۴ - برکن زخواب غفلت پورا سر قصیده ۹۵ - ای کهن گشته در سرای غرور قصیده ۹۶ - ای گشته جهان و خوانده دفتر قصیده ۹۷ - با خویشتن شمار کن ای هوشیار پیر قصیده ۹۸ - ای چنبر گردنده بدین گوی مدور قصیده ۹۹ - این زرد تن لاغر گل خوار سیه سار قصیده ۱۰۰ - اصل نفع و ضر و مایهٔ خوب و زشت و خیر و شر قصیده ۱۰۱ - ای به هوا و مراد این تن غدار قصیده ۱۰۲ - یکی خانه کردند بس خوب و دلبر قصیده ۱۰۳ - ای زده تکیه بر بلند سریر قصیده ۱۰۴ - ای خوانده بسی علم و جهان گشته سراسر، قصیده ۱۰۵ - ای ذات تو ناشده مصور قصیده ۱۰۶ - بنالم به تو ای علیم قدیر قصیده ۱۰۷ - ای حجت بسیار سخن، دفتر پیش آر قصیده ۱۰۸ - ای خردمند و هنر پیشه و بیدار و بصیر قصیده ۱۰۹ - ای یار سرود و آب انگور قصیده ۱۱۰ - هشیار باش و خفته مرو تیز بر ستور قصیده ۱۱۱ - برآمد سپاه بخار از بحار قصیده ۱۱۲ - نگه کن زده صف دو انبوه لشکر قصیده ۱۱۳ - پند بدادمت من، ای پور، پار قصیده ۱۱۴ - نشنوده‌ای که دید یکی زیرک قصیده ۱۱۵ - ای کهن گشته تن و دیده بسی نعمت و ناز قصیده ۱۱۶ - ای تو را آروزی نعمت و ناز قصیده ۱۱۷ - کسی پر خانه دشتی دید هرگز قصیده ۱۱۸ - ای خداوند این کبود خراس قصیده ۱۱۹ - ای بستهٔ خود کرده دل خلق به ناموس قصیده ۱۲۰ - مرد را خوار چه دارد؟ تن خوش خوارش قصیده ۱۲۱ - ای متحیر شده در کار خویش قصیده ۱۲۲ - پشتم قوی به فضل خدای است و طاعتش قصیده ۱۲۳ - چه بود این چرخ گردان را که دیگر گشت سامانش؟ قصیده ۱۲۴ - نگذاشت خواهد ایدرش قصیده ۱۲۵ - صعب‌تر عیب جهان سوی خرد چیست ؟ فناش قصیده ۱۲۶ - چون گشت جهان را دگر احوال عیانیش؟ قصیده ۱۲۷ - گردش این گنبد و مکر و دهاش قصیده ۱۲۸ - بفریفت این زمان چو آهرمنش قصیده ۱۲۹ - وبال است بر مرد عمر درازش قصیده ۱۳۰ - هر کس به نسب نیک ندانی و به آلش قصیده ۱۳۱ - ای خفته همه عمر و شده خیره و مدهوش قصیده ۱۳۲ - جهان را دگرگونه شد کارو بارش قصیده ۱۳۳ - چو شمشیر بایدت بود، ای برادر، قصیده ۱۳۴ - این طارم بی‌قرار ازرق قصیده ۱۳۵ - ای فگنده امل دراز آهنگ قصیده ۱۳۶ - گر دگرگون بود حالت پارسال قصیده ۱۳۷ - ای به سر برده خیره عمر طویل قصیده ۱۳۸ - گنبد پیروزه‌گون پر ز مشاعل قصیده ۱۳۹ - این باز سیه پیسه نگر بی‌پر و چنگال قصیده ۱۴۰ - ای نام شنوده عاجل و آجل قصیده ۱۴۱ - طمع ندارم ازین پس زخلق جاه و محل قصیده ۱۴۲ - گسستم ز دنیای جافی امل قصیده ۱۴۳ - مانده به یمگان به میان جبال قصیده ۱۴۴ - گرامی چو مال و قوی چون جبال قصیده ۱۴۵ - لشکر پیری فگند و قافله ذل قصیده ۱۴۶ - امتت را چون نبینی بر چه سانند؟ ای رسول قصیده ۱۴۷ - حاجیان آمدند با تعظیم قصیده ۱۴۸ - این روزگار بی‌خطر و کار بی‌نظام قصیده ۱۴۹ - اگر کار بوده است و رفته قلم قصیده ۱۵۰ - دام است جهان تو، ای پسر، دام قصیده ۱۵۱ - به راه دین نبی رفت ازان نمی‌یاریم قصیده ۱۵۲ - بسی رفتم پس آز اندر این پیروزه گون پشکم قصیده ۱۵۳ - گر مستمند و با دل غمگینم قصیده ۱۵۴ - دل ز افتعال اهل زمانه ملا شدم قصیده ۱۵۵ - از بهر چه این کبود طارم قصیده ۱۵۶ - ای بار خدای و کردگارم قصیده ۱۵۷ - ای شسته سر و روی به آب زمزم قصیده ۱۵۸ - ای عجب ار دشمن من خود منم قصیده ۱۵۹ - پانزده سال برآمد که به یمگانم قصیده ۱۶۰ - این چه خلق و چه جهان است، ای کریم؟ قصیده ۱۶۱ - از من برمید غمگسارم قصیده ۱۶۲ - من چو نادانان بر درد جوانی ننوم قصیده ۱۶۳ - اگر بر تن خویش سالار و میرم قصیده ۱۶۴ - گر تو ای چرخ گردان مادرم قصیده ۱۶۵ - اگر با خرد جفت و اندر خوریم قصیده ۱۶۶ - من دگرم یا دگر شده‌است جهانم قصیده ۱۶۷ - از صحبت خلق دل گسستم قصیده ۱۶۸ - دوش تا هنگام صبح از وقت شام قصیده ۱۶۹ - ای دل و هوش و خرد داده به شیطان رجیم قصیده ۱۷۰ - از دهر جفا پیشه زی که نالم؟ قصیده ۱۷۱ - شاید که حال و کار دگر سان کنم قصیده ۱۷۲ - عقل چه آورد ز گردون پیام قصیده ۱۷۳ - ای تن تیره اگر شریفی اگر دون قصیده ۱۷۴ - ای ستمگر فلک ای خواهر آهرمن قصیده ۱۷۵ - مر جان مرا روان مسکین قصیده ۱۷۶ - ای شده مشغول به کار جهان قصیده ۱۷۷ - سوار سخن را ضمیر است میدان قصیده ۱۷۸ - بر جستن مراد دل ای مسکین قصیده ۱۷۹ - ز من معزول شد سلطان شیطان قصیده ۱۸۰ - حکمتی بشنو به فضل ای مستعین قصیده ۱۸۱ - که پرسد زین غریب خوار محزون قصیده ۱۸۲ - بشنو که چه گوید همیت دوران قصیده ۱۸۳ - چرخ پنداری بخواهد شیفتن قصیده ۱۸۴ - دیر بماندم در این سرای کهن من قصیده ۱۸۵ - امهات و نبات با حیوان قصیده ۱۸۶ - ای دننده همچو دن کرده رخان از خون دن قصیده ۱۸۷ - در دلم تا به سحرگاه شب دوشین قصیده ۱۸۸ - چه گوئی؟ ای شده زین گوی گردان پشت تو چوگان قصیده ۱۸۹ - تا کی کنی گله که نه خوب است کار من قصیده ۱۹۰ - درد گنه را نیافتند حکیمان قصیده ۱۹۱ - چند کنی جای چنین به گزین؟ قصیده ۱۹۲ - این گنبد پیروزهٔ بی‌روزن گردان قصیده ۱۹۳ - ای شده مفتون به قول‌های فلاطون، قصیده ۱۹۴ - بنگر بدین رباط و بدین صعب کاروان قصیده ۱۹۵ - بر جانور و نبات و ارکان قصیده ۱۹۶ - غریبی می چه خواهد یارب از من؟ قصیده ۱۹۷ - از کین بت‌پرستان در هند و چین و ماچین قصیده ۱۹۸ - مکر و حسد را ز دل آوار کن قصیده ۱۹۹ - ای افسر کوه و چرخ را جوشن قصیده ۲۰۰ - چرخ گردنده و اجرام و چهار ارکان قصیده ۲۰۱ - چیست آن لشکر فریشتگان قصیده ۲۰۲ - جوانی شد، او را فراموش کن قصیده ۲۰۳ - ای مر تورا گرفته بت خوش زبان زبون، قصیده ۲۰۴ - از بهر چه، ای پیر هشیوار هنربین، قصیده ۲۰۵ - فریاد به لااله الا هو قصیده ۲۰۶ - چون فروماندی ز بد کردار خویش قصیده ۲۰۷ - ایا گشته غره به مکر زمانه قصیده ۲۰۸ - گرگ آمده است گرسنه و دشت پر بره قصیده ۲۰۹ - دور باش ای خواجه زین بی‌مر گله قصیده ۲۱۰ - ناید هگرز از این یله گو باره قصیده ۲۱۱ - ای زود گرد گنبد بر رفته قصیده ۲۱۲ - گشت جهان کودکی دوازده ساله قصیده ۲۱۳ - بدخو جهان تو را ندهد دسته قصیده ۲۱۴ - بسی کردم گه و بیگه نظاره قصیده ۲۱۵ - ای خورده خوش و کرده فراوان فره قصیده ۲۱۶ - به فرش و اسپ و استام و خزینه قصیده ۲۱۷ - مکر جهان را پدید نیست کرانه قصیده ۲۱۸ - داری سخنی خوب گوش یا نه؟ قصیده ۲۱۹ - بگسل رسن از بی‌فسار عامه قصیده ۲۲۰ - جهان دامگاهی است بس پر چنه قصیده ۲۲۱ - تا کی خوری دریغ ز برنائی؟ قصیده ۲۲۲ - چو رسم جهان جهان پیش بینی قصیده ۲۲۳ - گر نخواهی ای پسر تا خویشتن مجنون کنی قصیده ۲۲۴ - ای کرده سرت خو به بی‌فساری قصیده ۲۲۵ - ای آنکه ندیم باده و جامی قصیده ۲۲۶ - ای آنکه به تن ز ارزوی مال چو نالی قصیده ۲۲۷ - گشتن این گنبد نیلوفری قصیده ۲۲۸ - ای عورت کفر و عیب نادانی قصیده ۲۲۹ - کارو کردار تو ای گنبد زنگاری قصیده ۲۳۰ - سفله جهانا چو گرد گرد بنائی قصیده ۲۳۱ - ای گشت زمان زمن چه می‌خواهی؟ قصیده ۲۳۲ - ای غره شده به پادشائی قصیده ۲۳۳ - جهان را نیست جز مردم شکاری قصیده ۲۳۴ - ایا دیده تا روز شب‌های تاری قصیده ۲۳۵ - نماند کار دنیا جز به بازی قصیده ۲۳۶ - بگذر ای باد دل‌افروز خراسانی قصیده ۲۳۷ - گر خرد را بر سر هشیار خویش افسر کنی قصیده ۲۳۸ - ای شده مشغول به ناکردنی، قصیده ۲۳۹ - ای مانده به کوری و تنگ حالی قصیده ۲۴۰ - تمییز و هوش و فکرت و بیداری قصیده ۲۴۱ - این چه خیمه است این که گوئی پر گهر دریاستی قصیده ۲۴۲ - دگر ره باز با هر کوهساری قصیده ۲۴۳ - پیشهٔ این چرخ چیست؟ مفتعلی قصیده ۲۴۴ - جهان بازی گری داند مکن با این جهان بازی قصیده ۲۴۵ - ای به خطاها بصیر و جلد وملی قصیده ۲۴۶ - شادی و جوانی و پیشگاهی قصیده ۲۴۷ - ای آدمی به صورت و بی‌هیچ مردمی قصیده ۲۴۸ - گرت باید که تن خویش به زندان ندهی قصیده ۲۴۹ - چه چیز بهتر و نیکوتر است در دنیی؟ قصیده ۲۵۰ - شبی تاری چو بی‌ساحل دمان پر قیر دریائی قصیده ۲۵۱ - آسایشت نبینم ای چرخ آسیائی قصیده ۲۵۲ - این کهن گیتی ببرد از تازه فرزندان ئوی قصیده ۲۵۳ - ای طمع کرده ز نادانی به عمر هرگزی قصیده ۲۵۴ - آمد و پیغام حجت گوش‌دار ای ناصبی قصیده ۲۵۵ - آن جنگی مرد شایگانی قصیده ۲۵۶ - دیوی است جهان پیر و غداری قصیده ۲۵۷ - اگر زگردش جافی فلک همی ترسی قصیده ۲۵۸ - آن قوت جوانی وان صورت بهشتی قصیده ۲۵۹ - جهانا عهد با من جز چنین بستی قصیده ۲۶۰ - ای گرد گرد گنبد طارونی قصیده ۲۶۱ - ای گشته سوار جلد بر تازی قصیده ۲۶۲ - بر مرکبی به تندی شیطانی قصیده ۲۶۳ - بهار دل دوستدار علی قصیده ۲۶۴ - جهانا مرا خیره مهمان چه خوانی؟ قصیده ۲۶۵ - نگه کن سحرگه به زرین حسامی قصیده ۲۶۶ - ایا همیشه به نوروز سوی هر شجری قصیده ۲۶۷ - مردم اگر این تن ساسیستی قصیده ۲۶۸ - چنین زرد و نوان مانند نالی قصیده ۲۶۹ - دلیت باید پر عقل و سر ز جهل تهی قصیده ۲۷۰ - بینی آن باد که گوئی دم یارستی قصیده ۲۷۱ - از آن پس کاین جهان را آزمودی گر خردمندی قصیده ۲۷۲ - ای داده دل و هوش بدین جای سپنجی قصیده ۲۷۳ - این تن من تو مگر بچهٔ گردونی قصیده ۲۷۴ - آنچه‌ت بکار نیست چرا جوئی؟ قصیده ۲۷۵ - جهانا چه در خورد و بایسته‌ای! قصیده ۲۷۶ - اگر نه بستهٔ این بی‌هنر جهان شده‌ای قصیده ۲۷۷ - ای خواجه، تو را در دل اگر هست صفائی قصیده ۲۷۸ - چنین در کارها بسیار مندیش قصیده ۲۷۹ - چند گردی گرد این بیچارگان؟ قصیده ۲۸۰ - ای همه گفتار خوب بی‌کردار، قصیده ۲۸۱ - تا کی از آرزوی جاه و خطر