شماره ۱۲۸ - مسلم است مرا فقر و نعمت افلاس

مسلم است مرا فقر و نعمت افلاس
که طبع من نکند هیچکس به غیر قیاس ۱

مرا که هست پر از باده رقیق عتیق
چه غم که نیست ز، زرجام یا ز سیمم کاس ۲

سکندر آب بقا را ندید می دانم
که آن نصیبه خضر است و قسمت الیاس ۳

پلاس پوشم و پشمینه خرقه ای دارم
که نیست پادشهی را چنین ستوده لباس ۴

به کسب کوش و مکش منت از وزیر و شریف
که به ز، زمره دیوانیان بود کناس ۵

مرا به کلک زبان هیچ سهو و نسیان نیست
اگرچه این دو مخمره برد به طینت ناس ۶

حدیث عشق بهر ناسزا نشاید گفت
که نیست ذوق بهر ناسپاس حق نشناس ۷

چگونه فرق دهد جوهر عروض الحق
کسی که نیست ورا فهم و درک و هوش و حواس ۸

نه هر که صورت درویش گشت «حاجب » شد
نه هر زجاجه به قدر است و قیمت الماس ۹