شماره ۱۳ - تا زند سینه ز صهبای غمت جوش مرا

تا زند سینه ز صهبای غمت جوش مرا
کی زبان میشود از ذکر تو خاموش مرا ۱

پای تو سر همه آغوشم و پیوسته بود
دست با شاهد عشق تو در آغوش مرا ۲

ساقی عشق سوی میکده با بربط و نی
ساغری داده بکف وقت سحر دوش مرا ۳

وه چه ساغر که چو نوشیدمش از نشئه آن
عقل مدهوش شد و هوش فراموش مرا ۴

واندر آنحالت مستی که نبودم هوشی
آمد از ساز فلک نغمه در گوش مرا ۵

نغمه ای بود که سکان فلک میگفتند
از پی تهنیت باده همه نوش مرا ۶

گرچه نور علی و ساقی سرمستانم
رفت از آن نشأه ندانم بکجا هوش مرا ۷