هوش مصنوعی:
این شعر عرفانی از نور الهی، فقر معنوی، و جایگاه انسان در برابر خدا سخن میگوید. شاعر تأکید میکند که روشنایی چشمها از نور خداست و انسان در برابر عظمت الهی مانند قطرهای در برابر دریاست. همچنین، از دوری از کبر و ریا و اهمیت درد دل در رسیدن به حقیقت یاد میکند.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، درک برخی مفاهیم مانند 'فقر معنوی' یا 'حریم بارگاه کبریا' نیاز به شناخت قبلی از ادبیات عرفانی دارد.
شماره ۷۰ - روشن از نور رخش تا چشم ماست
روشن از نور رخش تا چشم ماست
چشم ما روشن بانوار خداست ۱
قطره گر پیش آن دریا نهیم
عین ما دریا و دریا عین ماست ۲
شاه هفت اقلیم بهر لقمه
بر دل دولتسرای ما گداست ۳
کی بدل کبر و ریا را ره دهیم
دل حریم بارگاه کبریاست ۴
تو چه دانی درد و درد دل
درد درد دل دوای دارالشفاست ۵
بر سریر فقر چون نور علی
تاجداری اندرین کشور کجاست ۶
چشم ما روشن بانوار خداست ۱
قطره گر پیش آن دریا نهیم
عین ما دریا و دریا عین ماست ۲
شاه هفت اقلیم بهر لقمه
بر دل دولتسرای ما گداست ۳
کی بدل کبر و ریا را ره دهیم
دل حریم بارگاه کبریاست ۴
تو چه دانی درد و درد دل
درد درد دل دوای دارالشفاست ۵
بر سریر فقر چون نور علی
تاجداری اندرین کشور کجاست ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
۲۰۸
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۶۹ - در آینه تا که عکس پیداست
گوهر بعدی:شماره ۷۱ - دراین منزل چه جای کاروانست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
