هوش مصنوعی:
این شعر عرفانی به ستایش صفات و ذات الهی میپردازد و از لطف و رحمت خداوند سخن میگوید. شاعر با استفاده از استعارههای زیبا مانند آئینه، لنگر، قلم و دوات، طوطی، و آب حیات، احساسات عمیق خود را نسبت به جمال الهی بیان میکند. همچنین، شعر به نور علی(ع) و جلوههای الهی اشاره دارد.
رده سنی:
15+
مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، درک برخی از اشارات مذهبی و فلسفی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۸۴ - ای صفاتت شده آئینه ذات
ای صفاتت شده آئینه ذات
کرده ذات تو تجلی بصفات ۱
نوح را لطف تو شد لنگر فلک
تا ز طوفان بلا یافت نجات ۲
خواستم نقش جمالت بکشم
مژه ام شد قلم و دیده دوات ۳
منم آن طوطی شکر شکنی
که خورم از لب قند تو نبات ۴
دل که لب تشنه جام خضر است
کشد از لعل لبت آب حیات ۵
بی گل روی توام بلبل جان
نبود یک نفسش صبر و ثبات ۶
شد عیان چون بجهان نور علی
جلوه ذات بر آمد بصفات ۷
کرده ذات تو تجلی بصفات ۱
نوح را لطف تو شد لنگر فلک
تا ز طوفان بلا یافت نجات ۲
خواستم نقش جمالت بکشم
مژه ام شد قلم و دیده دوات ۳
منم آن طوطی شکر شکنی
که خورم از لب قند تو نبات ۴
دل که لب تشنه جام خضر است
کشد از لعل لبت آب حیات ۵
بی گل روی توام بلبل جان
نبود یک نفسش صبر و ثبات ۶
شد عیان چون بجهان نور علی
جلوه ذات بر آمد بصفات ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۱۸۷
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۸۳ - ای لبت سرچشمه آب حیات
گوهر بعدی:شماره ۸۵ - گر نیازی بهر یار دلربا میبایدت
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.