هوش مصنوعی:
این شعر عرفانی از حافظ، بیانگر تجربههای روحانی و عرفانی شاعر است. در آن، از رهایی از غم هجران، حیات بخشیدن به واسطه وصال، وصف خط و خال، بخشش برات عشق، وحدت در می، وصف نشأه ذات، سلطنت معنوی، و صبر و ثبات در راه عشق سخن میگوید. شاعر با زبانی نمادین و عرفانی، از تجربههای معنوی خود میگوید و به شکرانه این نعمتها، خدا را سپاس میگوید.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و نمادین است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد. همچنین، برخی از اصطلاحات و مفاهیم استفادهشده ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
شماره ۹۷ - دوش از غمکده هجر نجاتم دادند
دوش از غمکده هجر نجاتم دادند
مرده بودم بوصال تو حیاتم دادند ۱
از خطت بر ورق او رقم حسن زدند
بر در میکده عشق براتم دادند ۲
می توحید بجام از خم عدلم کردند
نشأه ذات ز صهبای صفاتم دادند ۳
حاجت خویش بر برهمنان کرم عرض
منصب سلطنت لات و مناتم دادند ۴
رفتم از نشأه زهاد بخوردم قدحی
شربت مرگ ز جام سکراتم دادند ۵
خانه نیستی آباد که از دولت آن
نقد گنجینه هستی بزکواتم دادند ۶
شکر لله که چون نور علی در ره عشق
ببلایا و محن صبر و ثباتم دادند ۷
مرده بودم بوصال تو حیاتم دادند ۱
از خطت بر ورق او رقم حسن زدند
بر در میکده عشق براتم دادند ۲
می توحید بجام از خم عدلم کردند
نشأه ذات ز صهبای صفاتم دادند ۳
حاجت خویش بر برهمنان کرم عرض
منصب سلطنت لات و مناتم دادند ۴
رفتم از نشأه زهاد بخوردم قدحی
شربت مرگ ز جام سکراتم دادند ۵
خانه نیستی آباد که از دولت آن
نقد گنجینه هستی بزکواتم دادند ۶
شکر لله که چون نور علی در ره عشق
ببلایا و محن صبر و ثباتم دادند ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۲۴۱
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۹۶ - مرو مرو ببرش این چنین دلا گستاخ
گوهر بعدی:شماره ۹۸ - دوش در مصطب جان باده ذاتم دادند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.