هوش مصنوعی:
این شعر عرفانی از حافظ، تجربههای روحانی و عرفانی شاعر را بیان میکند. او از دریافت باده ذات (معنوی) و رهایی از غم عقل سخن میگوید، عشق را به عنوان راه نجات میستاید و از بندگی لات و منات (بتها) دوری میجوید. شاعر خود را مرکز دایره عشق میداند و از صبر و ثبات در برابر بلاها سخن میگوید. در نهایت، او از نور علی و جرعه آب حیات به عنوان راهنمای خود در تاریکیها یاد میکند.
رده سنی:
16+
محتوا دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای نوجوانان کمسنوسال دشوار است. همچنین، برخی از اصطلاحات و اشارات تاریخی و مذهبی ممکن است نیاز به دانش پیشینه داشته باشد.
شماره ۹۸ - دوش در مصطب جان باده ذاتم دادند
دوش در مصطب جان باده ذاتم دادند
باده ذات ز معنای صفاتم دادند ۱
شادی مرحله عشق بره روی نهاد
از غم بادیه عقل نجاتم دادند ۲
روش خواجگی از برهمنان پرسیدم
خبر از بندگی لات و مناتم دادند ۳
مرکز دایره عشق دراین دور منم
زان به پیکار بلا صبر و ثباتم دادند ۴
تا که شد نور علی خضر رهم در ظلمات
جرعه زندگی از آب حیاتم دادند ۵
باده ذات ز معنای صفاتم دادند ۱
شادی مرحله عشق بره روی نهاد
از غم بادیه عقل نجاتم دادند ۲
روش خواجگی از برهمنان پرسیدم
خبر از بندگی لات و مناتم دادند ۳
مرکز دایره عشق دراین دور منم
زان به پیکار بلا صبر و ثباتم دادند ۴
تا که شد نور علی خضر رهم در ظلمات
جرعه زندگی از آب حیاتم دادند ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۲۰۷
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۹۷ - دوش از غمکده هجر نجاتم دادند
گوهر بعدی:شماره ۹۹ - بدل این نکته از جان می تراود
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.