هوش مصنوعی: این شعر عرفانی از حافظ، تجربه‌های روحانی و عرفانی شاعر را بیان می‌کند. او از دریافت باده ذات (معنوی) و رهایی از غم عقل سخن می‌گوید، عشق را به عنوان راه نجات می‌ستاید و از بندگی لات و منات (بت‌ها) دوری می‌جوید. شاعر خود را مرکز دایره عشق می‌داند و از صبر و ثبات در برابر بلاها سخن می‌گوید. در نهایت، او از نور علی و جرعه آب حیات به عنوان راهنمای خود در تاریکی‌ها یاد می‌کند.
رده سنی: 16+ محتوا دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای نوجوانان کم‌سن‌وسال دشوار است. همچنین، برخی از اصطلاحات و اشارات تاریخی و مذهبی ممکن است نیاز به دانش پیشینه داشته باشد.

شماره ۹۸ - دوش در مصطب جان باده ذاتم دادند

دوش در مصطب جان باده ذاتم دادند
باده ذات ز معنای صفاتم دادند ۱

شادی مرحله عشق بره روی نهاد
از غم بادیه عقل نجاتم دادند ۲

روش خواجگی از برهمنان پرسیدم
خبر از بندگی لات و مناتم دادند ۳

مرکز دایره عشق دراین دور منم
زان به پیکار بلا صبر و ثباتم دادند ۴

تا که شد نور علی خضر رهم در ظلمات
جرعه زندگی از آب حیاتم دادند ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
کانال گوهرین در ایتا
۲۰۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۹۷ - دوش از غمکده هجر نجاتم دادند
گوهر بعدی:شماره ۹۹ - بدل این نکته از جان می تراود
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.