هوش مصنوعی:
این متن عرفانی و عاشقانه، بیانگر نیاز و عشق شاعر به معشوق و درخواست فیض و بخشش از اوست. شاعر از نیاز خود به معشوق، اشکهایش و خاک کوی او به عنوان منبع فیض یاد میکند و از زاهد میخواهد که سرکشی را کنار بگذارد.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن برای سنین پایین ممکن است دشوار باشد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۱۶۴ - دل که ساکن شده بکوی نیاز
دل که ساکن شده بکوی نیاز
خوش براهت نهاده روی نیاز ۱
تا زناز تو ساغری نوشم
میکشم باده از سبوی نیاز ۲
تا دهد آب سرو نازت را
گشته اشکم روان بروی نیاز ۳
خاک کویت که منبع فیض است
خوش بیفزوده آبروی نیاز ۴
سرو نازت نیازمندان را
هر زمان میکشد بسوی نیاز ۵
زاهد این سرکشی نهد از سر
گر کشد کاسه از کدوی نیاز ۶
بی نیاز است گرچه نور علی
سوده برخاک عجز روی نیاز ۷
خوش براهت نهاده روی نیاز ۱
تا زناز تو ساغری نوشم
میکشم باده از سبوی نیاز ۲
تا دهد آب سرو نازت را
گشته اشکم روان بروی نیاز ۳
خاک کویت که منبع فیض است
خوش بیفزوده آبروی نیاز ۴
سرو نازت نیازمندان را
هر زمان میکشد بسوی نیاز ۵
زاهد این سرکشی نهد از سر
گر کشد کاسه از کدوی نیاز ۶
بی نیاز است گرچه نور علی
سوده برخاک عجز روی نیاز ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۲۰۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۶۳ - بسکه بجان باشدم از غم جانانه سوز
گوهر بعدی:شماره ۱۶۵ - دل که شد از باده عشق رخت مینای راز
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
