هوش مصنوعی:
این شعر عاشقانه و عرفانی، عشق و علاقهی عمیق شاعر به معشوق را بیان میکند. شاعر معشوق را جان و جانانهی دل خود میداند و حضور او را در دلش مانند نور میبیند. او از عشق و وصال معشوق سخن میگوید و تأثیر این عشق را بر روح و جان خود توصیف میکند.
رده سنی:
16+
این شعر دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که درک آن برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیههای پیچیده در شعر، نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد.
شماره ۱۸۸ - توئی جان و توئی جانانه دل
توئی جان و توئی جانانه دل
توئی ساکن میان خانه دل ۱
منور باشد ای ساقی مدامم
زعکس طلعتت پیمانه دل ۲
دمی از غلغل مینای وصلت
تهی هرگز نشد خمخانه دل ۳
چنان شمع رخت دردل برافروخت
گرفته سربسر ویرانه دل ۴
شده در گلشن تن مرغ جان را
خط و خال تو دام و دانه دل ۵
مرا نور علی چون مهر گردون
شده روشن ببام خانه دل ۶
توئی ساکن میان خانه دل ۱
منور باشد ای ساقی مدامم
زعکس طلعتت پیمانه دل ۲
دمی از غلغل مینای وصلت
تهی هرگز نشد خمخانه دل ۳
چنان شمع رخت دردل برافروخت
گرفته سربسر ویرانه دل ۴
شده در گلشن تن مرغ جان را
خط و خال تو دام و دانه دل ۵
مرا نور علی چون مهر گردون
شده روشن ببام خانه دل ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
۱۸۹
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۸۷ - ترا سزد که بگردش درآوری افلاک
گوهر بعدی:شماره ۱۸۹ - ساقیا کو باده چون سلسبیل
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
