شماره ۱۸۷ - ترا سزد که بگردش درآوری افلاک

ترا سزد که بگردش درآوری افلاک
که نیست دایره خوش خطت بمرکز خاک ۱

مه جمال تو چون آفتاب تابان است
ولیک دیده خفاش کی کند ادراک ۲

بفرق تاج لعمرک شها ترا زیبد
که فخر عالمی و صدر مسند لولاک ۳

سمک ببندگیت بسته طوق در گردن
بگوش حلقه از ماه نو کشیده سماک ۴

مرا که لطف عمیمت بجان سپر باشد
چه باکم ار بزند روزگار تیغ هلاک ۵

بیا بیا که بتن جامه شکیبائی
چو گل ز خار غمت گشته عاشقان راچاک ۶

بجز جمال تو نور علی نمی بیند
ازآنکه آینه از زنگ غیر دارد پاک ۷