هوش مصنوعی:
این شعر عرفانی از عشق و وحدت با معشوق الهی سخن میگوید. شاعر خود را غرق در دریای وحدت، همیشه در حال بادهنوشی عشق و مهرورزی توصیف میکند. او وفا و مهر را تنها دانههای کشت شده در مزرعه جان خود میداند و خود را بر مسند فقر، تاجدار مانند نور علی(ع) میبیند.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از استعارههایی مانند بادهنوشی نیاز به درک بالاتری دارد که معمولاً از نوجوانی به بعد قابل درک است.
شماره ۲۱۱ - ما جلوه گه جمال یاریم
ما جلوه گه جمال یاریم
آئینه حسن آن نگاریم ۱
در مصطب عشق با دف و چنگ
از ساغر وصل باده خواریم ۲
جز باده کشی و مهر ورزی
کاری بجهان دگر نداریم ۳
گردیده غریق بحر وحدت
گاهی بمیان و گه کناریم ۴
با شاهد وصل گشته همدوش
گاهی بیمین و گه یساریم ۵
جز تخم وفاو دانه مهر
در مزرع جان و دل نکاریم ۶
چون نور علی بملک باقی
بر مسند فقر تاجداریم ۷
آئینه حسن آن نگاریم ۱
در مصطب عشق با دف و چنگ
از ساغر وصل باده خواریم ۲
جز باده کشی و مهر ورزی
کاری بجهان دگر نداریم ۳
گردیده غریق بحر وحدت
گاهی بمیان و گه کناریم ۴
با شاهد وصل گشته همدوش
گاهی بیمین و گه یساریم ۵
جز تخم وفاو دانه مهر
در مزرع جان و دل نکاریم ۶
چون نور علی بملک باقی
بر مسند فقر تاجداریم ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۱۸۵
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۱۰ - ما ساقی مصطب صفائیم
گوهر بعدی:شماره ۲۱۲ - ما هزاران گلشن اوئیم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
