هوش مصنوعی:
این متن عرفانی بیانگر خودشناسی و ارتباط با خداوند است. شاعر خود را آینهای از صفات الهی، سلطان عالم و دارندهی ملکوت میداند و فقر و بینیازی را برتر از ظواهر دنیوی میشمارد. او برتری باطن بر ظاهر و وابستگی به خداوند را ستایش میکند و از قدرت عشق و سوز درونی سخن میگوید.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از اصطلاحات خاص ادبیات عرفانی ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، درک کامل این متن نیاز به آشنایی با مفاهیم فلسفی و عرفانی دارد که معمولاً در سنین بالاتر حاصل میشود.
شماره ۲۴۳ - منم آئینه وجه الهی
منم آئینه وجه الهی
شده مظهر صفاتش را کماهی ۱
منم سلطان کون بر مسند فقر
کمینه ملک من مه تا بماهی ۲
چو عریانی لباس فقر آمد
چرا در بر کنم دیبای شاهی ۳
تو شاه ظاهری من شاه باطن
تو مست جاه و من مست الهی ۴
ترا شوکت اگر چه از سپاهست
مرا شوکت بود در بی سپاهی ۵
ز سوز سینه مستان بپرهیز
که سوزاند جهانی را بآهی ۶
نهانی گنجها نور علی راست
بخواه از وی هر آن گنجی که خواهی ۷
شده مظهر صفاتش را کماهی ۱
منم سلطان کون بر مسند فقر
کمینه ملک من مه تا بماهی ۲
چو عریانی لباس فقر آمد
چرا در بر کنم دیبای شاهی ۳
تو شاه ظاهری من شاه باطن
تو مست جاه و من مست الهی ۴
ترا شوکت اگر چه از سپاهست
مرا شوکت بود در بی سپاهی ۵
ز سوز سینه مستان بپرهیز
که سوزاند جهانی را بآهی ۶
نهانی گنجها نور علی راست
بخواه از وی هر آن گنجی که خواهی ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۲۷۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۴۲ - نیست لایق منزلش در هر دلی
گوهر بعدی:شماره ۲۴۴ - صبح عید است و میدهد ساقی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
