شماره ۱۳ - بلبل که ز عشق گل نالد به گلستان‌ها

بلبل که ز عشق گل نالد به گلستان‌ها
شب تا سحر ار نبود از زاریم افغان‌ها ۱

تنها نه همین بلبل نالا بود از دردت
کز دست غمت گل را چاکست گریبان‌ها ۲

با هیچ مسلمانی نگذاشته ایمانی
هندوبچه خالت در غارت ایمان‌ها ۳

گفتم که بسوزانم در مجمر دل عودت
دل رفت کنون از کف زان جودت احسان‌ها ۴

چشمت کند از ابرو چون عزم کمانداری
صد دسته فرو گیرد تیر از صف مژگان‌ها ۵

بس تیر جگر دوزت آید به دل ریشم
دل‌ریش به خون پیوست از کاوش پیکان‌ها ۶

هر عهد که خود بستی آخر همه بشکستی
ای عهدشکن تا کی بشکستن پیمان‌ها ۷

عمری دل غم‌پرور چون برده به دردت سر
جز درد تواَش دیگر نبود غم درمان‌ها ۸

چون نور کسی یابد طرف حرم وصلت
کز دیده غم سازد او طی بیابان‌ها ۹