شماره ۸۱ - بیشتر زانکه رسد باده ز روئیدن تاک

بیشتر زانکه رسد باده ز روئیدن تاک
مست دیدار تو بودم بدل و دیده پاک ۱

بلبل و قمری گلزار توبودم روزی
که نه از گل اثری بود و نه سر و چالاک ۲

گرد بام حرمت جان طیران داشت دمی
که نبود اینهمه دور و دوران با افلاک ۳

سالها دل حرکت کرد چو پرگار فلک
تا بکوی تو سکون یافته از مرکز خاک ۴

ذات پاک توکه بیرون بود از دانش و وهم
کی نمایدخردش درک بچشم ادراک ۵

هرکرا رو بسوی تست نجاتش باشد
وانکه رویش نه بسوی تو بود هست هلاک ۶

منکه نور توام از نار چه اندیشه کنم
کند اندیشه زنار آنکه بود خود خاشاک ۷