شماره ۹۶ - نه تنها منزل او شد دل من

نه تنها منزل او شد دل من
که شد بر درگه او منزل من ۱

چو طفلان خفته نالان در سحرگاه
بپهلوی غمت هرشب دل من ۲

چگویم زان لب شیرین که لعلش
بود پیوسته نقل محفل من ۳

ز قتلم چند بارت دست و دامان
بخون آغشته دارد قاتل من ۴

زتابوت اجل آخر چه پرسم
که هست آن نافه و این محمل من ۵

نروید از مزارم جز گل عشق
ز بس عشقش سرشته در گل من ۶

دراین ظلمت سرا نبود بر نور
حجابی غیر هستی حایل من ۷