هوش مصنوعی:
شاعر در این متن از آرزوی دیدار دوست و محبت او سخن میگوید. او اشاره میکند که مردم از آرزوها حرف میزنند و جان خود را میگشایند، اما آرزوی او این است که دوستش به او توجه و محبت کند.
رده سنی:
15+
مفاهیم عمیق عاطفی و اجتماعی موجود در متن برای درک و ارتباط بهتر، به بلوغ فکری و تجربهی احساسی نوجوانان و بزرگسالان نیاز دارد.
شماره ۱۱۰ - دوستْ ره دیمه که آمِل کیچه وارن (آرن)
دوستْ ره دیمه که آمِل کیچه وارن (آرن)
اونْ دیم وُ دستونْ رهْ به من کاشْ بیارن ۱
مَرْدِمْ اَملْ گوئنْ وُ جانْ ره وازنْ
مه اَملْ اونجوئه که مرهْ خشْ دارن ۲
اونْ دیم وُ دستونْ رهْ به من کاشْ بیارن ۱
مَرْدِمْ اَملْ گوئنْ وُ جانْ ره وازنْ
مه اَملْ اونجوئه که مرهْ خشْ دارن ۲
قالب: غزل/قصیده/قطعه
تعداد ابیات: ۲
۱۴۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۰۹ - وَرفِ گُله ره دیمه که لارْ ره وارن
گوهر بعدی:شماره ۱۱۱ - مه دلْ با ته جٰا عهد هاکرد بی و پَیْمنْ
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.