هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات شاعر درباره ناامیدی، جدایی و بی‌قراری است. او از روزگار شکایت دارد و به مقایسه وضعیت خود با دیگران می‌پردازد. همچنین، اشاره‌ای به رسوایی و محشر روز قیامت دارد.
رده سنی: 16+ مفاهیم عمیق عاطفی و فلسفی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال سنگین و نامفهوم باشد. همچنین، برخی اشارات به مفاهیم مذهبی و اجتماعی نیازمند درک بالاتری از زندگی است.

شماره ۹۸ - کِجِهْ تا کِجِهْ گِرْدِنُ و بوئه سٰامون؟

کِجِهْ تا کِجِهْ گِرْدِنُ و بوئه سٰامون؟
مه دِدَستْ به دوُستِ گردنْ تا به دامُونْ ۱

پیغوم که ته جا رسیمه روزگارونْ
تو شه خِشْ قراری، منْ ندارمه آروُنْ ۲

اونکه پَرْدِهْ‌گاهْ، هرگز نیامو بیرونْ،
اونکه اَفْتُو، هرگز ندییه وِنِهْ سُونْ، ۳

اَمْرُوزْ به رسوایی هرستا به مَیْدونْ
یارونْ مَحْشَرِ روزهْ اَمْروُزْ به گیلُونْ ۴
قالب: غزل/قصیده/قطعه
تعداد ابیات: ۴
کانال گوهرین در ایتا
۹۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۹۷ - ویهارْ درآموُ، عالمْ بوّییه روشِنْ
گوهر بعدی:شماره ۹۹ - امیر گنه: سینه لَهَبْ دارمه بارونْ!
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.