هوش مصنوعی:
این متن شعری است که در آن شاعر از احساسات عاشقانه، ترس از جدایی و غربت سخن میگوید. او از دلتنگی و بیقراری خود در فراق معشوق مینالد و بیان میکند که معشوقش غریبه است و او را نمیشناسد. شاعر همچنین از ترس و اضطراب درونی خود میگوید و آرزو میکند که کسی او را درک کند.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عاطفی و عاشقانه است که درک آنها ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال دشوار باشد. همچنین، استفاده از واژگان و اصطلاحات ادبی ممکن است برای گروههای سنی پایین نامفهوم باشد.
شماره ۱۲۳ - تَرْسونْ، لَرْزونْ، ته مهرورزمْ، مه چشمِ سو!
تَرْسونْ، لَرْزونْ، ته مهرورزمْ، مه چشمِ سو!
بیچارهْ بیچارهْ دِمّهْ دِلْرِهْ با تو ۱
تو غریبه دُوستی، مَنْ نَدوُمِهْ تِه خو
ز تَرْسِمّهْ تِرِهْ دِلْ بَرِنْجِهْ یکی رو ۲
ناعاشِقِمه ته چیرِهْوُ نٰا به تِهْ خو
ناعاشقِ قَدّوبالامه (که اُون) دارنی تو ۳
عَیشی بیامو نَظِرْته جٰا یکی رو
هَمونْ نَظِرْ کَشْتُومِهْ، مِهْ چِشْمِ سو! ۴
بیچارهْ بیچارهْ دِمّهْ دِلْرِهْ با تو ۱
تو غریبه دُوستی، مَنْ نَدوُمِهْ تِه خو
ز تَرْسِمّهْ تِرِهْ دِلْ بَرِنْجِهْ یکی رو ۲
ناعاشِقِمه ته چیرِهْوُ نٰا به تِهْ خو
ناعاشقِ قَدّوبالامه (که اُون) دارنی تو ۳
عَیشی بیامو نَظِرْته جٰا یکی رو
هَمونْ نَظِرْ کَشْتُومِهْ، مِهْ چِشْمِ سو! ۴
قالب: غزل/قصیده/قطعه
تعداد ابیات: ۴
۱۰۵
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۲۲ - بیچون گتْمهْ، بیچونْ گتمهْ، بیچون!
گوهر بعدی:شماره ۱۲۴ - خُور طَبْعِشوُ بدر رَوّشُ و کیمیا خو!
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
