هوش مصنوعی:
این شعر بیانگر درد و اندوه عاشقانه است. شاعر از آتش عشق در سینه و زخمهای دل سخن میگوید و اشاره میکند که تنها خندههای معشوق میتواند مرهمی بر این زخمها باشد.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مفاهیم عمیق عاشقانه و دردهای روحی است که ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال قابل درک نباشد یا نیاز به توضیح داشته باشد.
شماره ۲۰۱ - دلْ دارْمه یکی، دارْنه تنه هوایی
دلْ دارْمه یکی، دارْنه تنه هوایی
چشْ دارمه یکی، دایمْ به اَندوه هٰایی ۱
ته واستره خون شونه مه دیده هایی
ته واستره مه سینه ره تَشْ درآیی ۲
آتشه منه سینه گتنْ نَشایی
اُو وینه تنهْ لُو که تَشْ ره میرایی ۳
ته خندهلو دارْنهْ مَرهم زخمایی
مرهم وینه ته لُو که کشهْ تَشْهایی ۴
چشْ دارمه یکی، دایمْ به اَندوه هٰایی ۱
ته واستره خون شونه مه دیده هایی
ته واستره مه سینه ره تَشْ درآیی ۲
آتشه منه سینه گتنْ نَشایی
اُو وینه تنهْ لُو که تَشْ ره میرایی ۳
ته خندهلو دارْنهْ مَرهم زخمایی
مرهم وینه ته لُو که کشهْ تَشْهایی ۴
قالب: غزل/قصیده/قطعه
تعداد ابیات: ۴
۱۲۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۰۰ - گِلِ دَسْته! هروارْ که منه درْآیی
گوهر بعدی:شماره ۲۰۲ - گتمهْ که دمی دُوستْ ره نَوینمْ جایی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.