هوش مصنوعی: شاعر در این متن از عشق و دلتنگی سخن می‌گوید و بیان می‌کند که دوستش در ذهن و قلبش حضور دارد. او از جفای معشوق شکایت کرده و ترس از پایان جوانی و مرگ را بیان می‌کند. همچنین، اشاره می‌کند که مردم از او سوال می‌پرسند و او نام معشوق را بر زبان می‌آورد.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق عاطفی و فلسفی مانند عشق، جفا، مرگ و اندوه است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب‌تر است. همچنین، استفاده از زبان شاعرانه و استعاری ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال دشوار باشد.

شماره ۲۰۲ - گتمهْ که دمی دُوستْ ره نَوینمْ جایی

گتمهْ که دمی دُوستْ ره نَوینمْ جایی
هَمُونْ دَمْ منهْ جان و مه دلْ دَرْآیی ۱

ته نَدینْ مهْ تن رشته بیِّه، وایی
شادْباشْ تو که منْ دارْمهْ اندی جفایی ۲

تَرْسمّهْ جُوونی، اَجلْ مه سَرْ آیی
دینْگننْ به خاکْ، ته عشق مره گردْ آیی ۳

پرسشْ هاکننْ، پرسشْ‌ره مه اَرْخایی
پرسنْ پرسنْ، ته نوم رهْ زبُونْ دَرْآیی ۴
قالب: غزل/قصیده/قطعه
تعداد ابیات: ۴
کانال گوهرین در ایتا
۹۰
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۲۰۱ - دلْ دارْمه یکی، دارْنه تنه هوایی
گوهر بعدی:شماره ۲۰۳ - یکی مَستهْ چشْ دیمه امروزْ چونْ آسی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.