هوش مصنوعی:
این متن شعری است که در آن شاعر از توصیف ظاهر و حالات یک فرد مست و زیبا صحبت میکند. او از تشبیههای مختلف مانند دندون صدف، دیم سرخه گل و قد چه آسی استفاده میکند. در ادامه، شاعر به احساسات خود اشاره میکند و از غم و عصیان سخن میگوید. در نهایت، امیر به خودشناسی و اهمیت شناخت دوست اشاره میکند.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عاطفی و شاعرانه است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به مستی و عصیان ممکن است برای گروههای سنی پایین مناسب نباشد.
شماره ۲۰۳ - یکی مَستهْ چشْ دیمه امروزْ چونْ آسی
یکی مَستهْ چشْ دیمه امروزْ چونْ آسی
دندونْ صدفْ، دیمْ سرخه گلْ، قَدْ چه آسی ۱
گتمهْ چه نومْ دارْنی، نَکنْ دْمیسی
گتهْ چلهْوار نومْ دارمهْ، کیجای آقاسی ۲
اَشون (دیشو) همه شو، دیدهْ منهْ نجواسی
دَکتمهْ غمخونه و بَویمهْ عاصی ۳
امیر گنه: خیرونمهْ به خودشناسی
نَدومّهْ تو چه شه دُوستونْ ره نشنٰاسی ۴
دندونْ صدفْ، دیمْ سرخه گلْ، قَدْ چه آسی ۱
گتمهْ چه نومْ دارْنی، نَکنْ دْمیسی
گتهْ چلهْوار نومْ دارمهْ، کیجای آقاسی ۲
اَشون (دیشو) همه شو، دیدهْ منهْ نجواسی
دَکتمهْ غمخونه و بَویمهْ عاصی ۳
امیر گنه: خیرونمهْ به خودشناسی
نَدومّهْ تو چه شه دُوستونْ ره نشنٰاسی ۴
قالب: غزل/قصیده/قطعه
تعداد ابیات: ۴
۱۰۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۰۲ - گتمهْ که دمی دُوستْ ره نَوینمْ جایی
گوهر بعدی:شماره ۲۰۴ - کمالِ عَلی تاجبخشِ حاتمِ طَیْ
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
