هوش مصنوعی:
این شعر بیانگر درد و رنج عاشقانه است. شاعر از فراق و جفای معشوق شکایت میکند و از نبودن او رنج میبرد. او از دلسوزی و اشکهایش میگوید و امیدوار است که معشوق روزی به سوی او بازگردد.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عاشقانه و استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، این شعر حاوی احساسات شدید و گاه ناامیدانه است که برای سنین پایین مناسب نیست.
شماره ۲۰۹ - کردْ خیمه بَزو، اُویِ چشْ مه حبابی
کردْ خیمه بَزو، اُویِ چشْ مه حبابی
دل سُوجنه مه، اینه وَرْ بو کبابی ۱
ویله وَر اینه، شربتْ به لوزنْ آیی
من کیمه جفاکَش به دلْ تهْ خرابی ۲
بَوینْ که به چشْ آخر نمونس آبی
مه جون و بَدنْ کارْ کنّهْ شه ثوابی ۳
بیجنْ صفتْ چاه درمه، افراسیابی
مَنیجه کو؟ دَرْ دَرْ اِ، مره دریابی ۴
دل سُوجنه مه، اینه وَرْ بو کبابی ۱
ویله وَر اینه، شربتْ به لوزنْ آیی
من کیمه جفاکَش به دلْ تهْ خرابی ۲
بَوینْ که به چشْ آخر نمونس آبی
مه جون و بَدنْ کارْ کنّهْ شه ثوابی ۳
بیجنْ صفتْ چاه درمه، افراسیابی
مَنیجه کو؟ دَرْ دَرْ اِ، مره دریابی ۴
قالب: غزل/قصیده/قطعه
تعداد ابیات: ۴
۹۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۰۸ - نرگس دیمهْ سَرْمَستْ و مه جا قرین بی
گوهر بعدی:شماره ۲۱۰ - اونْ تُرکهْ کیجا که وی سرایِ امایی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
