هوش مصنوعی:
این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که در آن شاعر از یار و معشوق خود با عناوینی مانند "شاه حوش"، "ملک ایران" و "پیشوای همه" یاد میکند. او از دلهای مهرگون، چشمان شیرین و مستی و زیبایی یار سخن میگوید و خود را مهمان دل رحم و کمر باریک او میداند. در پایان، شاعر اشاره میکند که یارش "اولاد رسول" و "شاه مردان" است و برای او همه چیز است.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عرفانی و عاشقانه عمیق است که ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و تشبیهات بهکاررفته نیاز به سطحی از بلوغ فکری و فرهنگی دارند.
شماره ۱۵ - اَمیر گنهْ: یٰارِ مِهرِبون بِیٰامُو
اَمیر گنهْ: یٰارِ مِهرِبون بِیٰامُو
اُونْ غُنچهْ لُویِ تَنْگه دِهُونْ بیٰامُو ۱
دلْ مِهرِبُونْ، چشْ شیرِ ژیُونْ بیامو
یارونْ! گمّهْ: مه داغْ به ریمُونْ بیامو ۲
شٰاهِ حَوشْ، مَلِکِ ایرُونْ بیامو
بِه سُونِ آهو، مَست وُ مَستُونْ بیامو ۳
دلْ رَحمُ و کَمرْباریکْ مهمون بیامو
امیر گنه: مهْ دلْ به اَرْمُونْ بیامو ۴
پَنْداشتمهْ که صاحبْ زَمونْ بیامو
اولادِ رَسُولْ، دین وُ ایمونْ بیامو ۵
پیشوایِ همه، شاهِ مَردونْ بیامو
هَمونْ که مرهْ وسّه، هَمونْ بیامو ۶
اُونْ غُنچهْ لُویِ تَنْگه دِهُونْ بیٰامُو ۱
دلْ مِهرِبُونْ، چشْ شیرِ ژیُونْ بیامو
یارونْ! گمّهْ: مه داغْ به ریمُونْ بیامو ۲
شٰاهِ حَوشْ، مَلِکِ ایرُونْ بیامو
بِه سُونِ آهو، مَست وُ مَستُونْ بیامو ۳
دلْ رَحمُ و کَمرْباریکْ مهمون بیامو
امیر گنه: مهْ دلْ به اَرْمُونْ بیامو ۴
پَنْداشتمهْ که صاحبْ زَمونْ بیامو
اولادِ رَسُولْ، دین وُ ایمونْ بیامو ۵
پیشوایِ همه، شاهِ مَردونْ بیامو
هَمونْ که مرهْ وسّه، هَمونْ بیامو ۶
قالب: غزل/قصیده/قطعه
تعداد ابیات: ۶
۱۷۷
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۴ - نَترسُ و نَلَرْز مهْر نورز، مه چشمِ سو!
گوهر بعدی:شماره ۱۶ - دایم به ته حوری روشی نگار بو!
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.