غزل ۲۰ - انصاف در جبلت عالم نیامده است

انصاف در جبلت عالم نیامده است
راحت نصیب گوهر آدم نیامده است ۱

از مادر زمانه نزاده است هیچکس
کوهم ز دهر نامزد غم نیامده است ۲

از موج غم نجات کسی راست کو هنوز
بر شط کون و عرصهٔ عالم نیامده است ۳

از ساغر زمانه که نوشید شربتی
کان نوش جانگزای‌تر از سم نیامده است ۴

گیتی تو را ز حادثه ایمن کجا کند؟
کورا ز حادثات امان هم نیامده است ۵

دزدی است چرخ نقب‌زن اندر سرای عمر
آری به هرزه قامت او خم نیامده است ۶

آسودگی مجوی که کس را به زیر چرخ
اسباب این مراد فراهم نیامده است ۷

با خستگی بساز که ما را ز روزگار
زخم آمده است حاصل و مرهم نیامده است ۸

در جامهٔ کبود فلک بنگر و بدان
کاین چرخ جز سراچهٔ ماتم نیامده است ۹

خاقانیا فریب جهان را مدار گوش
کورا ز ده، دو قاعده محکم نیامده است ۱۰