غزل ۲۱ - پای گریز نیست که گردون کمان‌کش است

پای گریز نیست که گردون کمان‌کش است
جای فزاع نیست که گیتی مشوش است ۱

ماویز در فلک که نه بس چرب مشرب است
برخیز از جهان که نه بس خوب مفرش است ۲

چون مار ارقم است جهان گاه آزمون
کاندر درون کشنده و بیرون منقش است ۳

با خویشتن بساز و ز کس مردمی مجوی
کان کو فرشته بود کنون اهرمن‌وش است ۴

با هر که انس گیری از او سوخته شوی
بنگر که انس چیست مصحف ز آتش است ۵

عالم نگشت و ما و تو گردنده‌ایک از آنک
گردون هنوز هفت و جهت همچنان شش است ۶

در بند دور چرخ هم ارکان، هم انجم است
در زیر ران دهر هم ادهم، هم ابرش است ۷

خاقانیا منال که این ناله‌های تو
برساز روزگار نه بس زخمهٔ خوش است ۸