غزل ۳۷ - من ندانستم که عشق این رنگ داشت

من ندانستم که عشق این رنگ داشت
وز جهان با جان من آهنگ داشت ۱

دستهٔ گل بود کز دورم نمود
چون بدیدم آتش اندر چنگ داشت ۲

عافیترا خانه همچون سیم رفت
زآنکه دست عقل زیر سنگ داشت ۳

صبر بیرون تاخت از میدان عشق
در سر آمد زانکه میدان تنگ داشت ۴

از جفا تا او چهار انگشت بود
از وفا تا عهد صد فرسنگ داشت ۵

دل بماند از کاروان وصل او
زآنکه منزل دور و مرکل لنگ داشت ۶

نالهٔ خاقانی از گردون گذشت
کار غنون عشق تیز آهنگ داشت ۷