غزل ۳۶ - مرا دانهٔ دل بر آتش فتاده است

مرا دانهٔ دل بر آتش فتاده است
از آن نعرهٔ من چنین خوش فتاده است ۱

به هفت آسمان هشتمین در فزایم
ز دود دلی کاسمان‌وش فتاده است ۲

من آن آب نادیه نخل بلندم
که از جان من در من آتش فتاده است ۳

غلط گفته‌ام نخل چه؟ کز دو دیده
چو نیلوفرم آب مفرش فتاده است ۴

دلم عافیت می‌شمارد بلا را
بنام ایزد این دل بلاکش فتاده است ۵

امیدم به اندازهٔ دل رسیده است
خدنگم به بالای ترکش فتاده است ۶

منم خرم و یک فتاده است نقشم
شما غمگن و نقشتان شش فتاده است ۷

بر اسب بلا من به منزل رسیدم
کجائی تو کز بادت ابرش فتاده است ۸

من و گوشه‌ای کمتر از گوش ماهی
که گیتی چو دریا مشوش فتاده است ۹

عجب کعبتینی است بی‌نقش گیتی
ولی تخت نردش منقش فتاده است ۱۰

منه بیش خاقانیا بر جهان دل
که عاشق کش است ارچه دلکش فتاده است ۱۱