غزل ۴۸ - از حال خود شکسته دلان را خبر فرست

از حال خود شکسته دلان را خبر فرست
تسکین جان سوختگان یک نظر فرست ۱

جان در تب است از آن شکرستان لعل خویش
از بهر تب بریدن جان نیشکر فرست ۲

گفتم به دل که تحفهٔ آن بارگاه انس
گر زر خشک نیست سخن‌های تر فرست ۳

بودم در این حدیث که آمد خیال تو
کای خواجه ما سخن نشناسیم زر فرست ۴

الماس و زهر بر سر مژگان چو داشتی
این سوی دل روان کن و آن زی جگر فرست ۵

سر خواستی ز من هم ازین پای باز گرد
شمشیر و طشت راست کن و سوی سر فرست ۶

خاقانیا سپاه غم آمد دو منزلی
جان را دو اسبه خیز به خدمت به در فرست ۷