غزل ۴۹ - زان زلف مشک رنگ نسیمی به ما فرست

زان زلف مشک رنگ نسیمی به ما فرست
یک موی سر به مهر به دست صبا فرست ۱

زان لب که تا ابد مدد جان ما ازوست
نوشی به عاریت ده و بوسی عطا فرست ۲

چون آگهی که شیفته و کشتهٔ توایم
روزی برای ما زی و ریزی به ما فرست ۳

بندی ز زلف کم کن و زنجیر ما بساز
قندی ز لب بدزد و به ما خون‌بها فرست ۴

بردار پرده از رخ و از دیده‌های ما
نوری که عاریه است به خورشید وافرست ۵

گاهی به دست خواب پیام وصال ده
گه بر زبان باد سلام وفا فرست ۶

خاقانی از تو دارد هردم هزار درد
آخر از آن هزار یکی را دوا فرست ۷

باری گر این‌همه نکنی مردمی بکن
از جای برده‌ای دل او باز جا فرست ۸