غزل ۵۹ - دل شد از دست و نه جای سخن است

دل شد از دست و نه جای سخن است
وز توام جای تظلم زدن است ۱

دل تو را خواه قولا واحدا
تا تو خواهیش دو قولی سخن است ۲

آنچه در آینه بینم نه منم
پرتو توست که سایه فکن است ۳

نظرت نیست به من زانکه مرا
تن نماند و نظر جان به تن است ۴

باد سردم بکشد شمع فلک
شمع جان در تنهٔ پیرهن است ۵

هست دیگ هوست خام هنوز
خامی آن ز دم سرد من است ۶

گل ز باغ رخت آن کس چیند
که چو گل زر ترش در دهن است ۷

عالمی شیفتهٔ زلف تواند
زلف تو شیفتهٔ خویشتن است ۸

کرده‌ام توبه ز می خوردن لیک
لب میگون تو توبه‌شکن است ۹

نظر خاص تو خاقانی راست
گرت نظاره هزار انجمن است ۱۰