غزل ۶۶ - می‌خور که جهان حریف جوی است

می‌خور که جهان حریف جوی است
آفاق ز سبزه تازه روی است ۱

بر عیش زدند ناف عالم
اکنون که بهار نافه بوی است ۲

از زهد کنار جوی کاین وقت
وقت طرب و کنار جوی است ۳

شو خوانچه کن و چمانه در خواه
زان یوسف ما که گرگ خوی است ۴

گرگ آشتی است روز و شب را
و آن بت شب و روز جنگ‌جوی است ۵

خاقانی گفت خاک اویم
جان و سر او که راست گوی است ۶

گفتی ز سگان کیست افضل
گر هست هم از سگان اوی است ۷