غزل ۹۳ - تب دوشین در آن بت چون اثر کرد

تب دوشین در آن بت چون اثر کرد
مرا فرمود و هم در شب خبر کرد ۱

برفتم دست و لب خایان که یارب
چه تب بود اینکه در جانان اثر کرد ۲

بدیدم زرد رویش گرم و لرزان
چو خورشیدی که زی مغرب سفر کرد ۳

بفرمودم که حاضر گشت فصاد
برای فصد، قصد نیشتر کرد ۴

بهر نیشی که بر قیفال او زد
مرا صد نیش هندی در جگر کرد ۵

مرا خون از رگ جان ریخت لیکن
ورا خون از رگ و بازو بدر کرد ۶

به نوک غمزه هر خون کو ز من ریخت
ز راه دستش اندر طشت زر کرد ۷

تو گفتی روی خاقانی است آن طشت
که خون دیده بر وی رهگذر کرد ۸