غزل ۱۰۱ - عشاق به جز یار سر انداز نخواهند

عشاق به جز یار سر انداز نخواهند
خوبان به جز از عاشق جان‌باز نخواهند ۱

تا عشق بود عقل روا نیست که مردان
در مملکت عاشقی انباز نخواهند ۲

آنان که چو من بی پر و پروانهٔ عشقند
جز در حرم جانان پرواز نخواهند ۳

بیداد از آن جزع جهان‌سوز نبینند
فریاد از آن لعل جهان‌ساز نخواهند ۴

گر کشت مرا غمزهٔ غمازش زنهار
تا خونم از آن غمزهٔ غماز نخواهند ۵

در مذهب عشاق چنان است شریعت
کان را که بکشتند دیت باز نخواهند ۶

بی‌عشق ز خاقانی چیزی نگشاید
بی‌وصل گل، از بلبل آواز نخواهند ۷