غزل ۱۱۲ - مرا وصلت به جانی برنیاید

مرا وصلت به جانی برنیاید
تو را صد جان به چشم اندر نیاید ۱

به دیداری قناعت کردم از دور
که تو ماهی و مه در برنیاید ۲

بدان شرطی فروشد دل به کویت
که تا جان برنیاید، برنیاید ۳

تو خود دانی که آن دل کو تو را خواست
برای خشک جانی برنیاید ۴

به میدان هوا در تاختم اسب
به اقبالت مگر در سر نیاید ۵

اگر روزم فرو شد در غم تو
فرو شو گو قیامت برنیاید ۶

بد آمد حال خاقانی ز عشقت
سپاسی دارد ار بدتر نیاید ۷