غزل ۱۳۲ - چه روح افزا و راحت باری ای باد

چه روح افزا و راحت باری ای باد
چه شادی بخش و غم برداری ای باد ۱

کبوتروارم آری نامهٔ دوست
که پیک نازنین رفتاری ای باد ۲

به پیوند تو دارم چشم روشم
که بوی یوسف من داری ای باد ۳

به سوسن بوی و توسن خوی ترکم
پیام راز من بگزاری ای باد ۴

بگوئی حال و باز آری جوابم
که خاموش روان گفتاری ای باد ۵

به خاک پای او کز خاک پایش
سرم را سرمهٔ چشم آری ای باد ۶

به زلف او که یک موی از دو زلفش
بدزدی و به من بسپاری ای باد ۷

من از زلفش سخن راندن نیارم
تو بر زلفش زدن چون یاری ای باد ۸

دلم زنهاری است آنجا، در آن کوش
که باز آری دل زنهاری ای باد ۹

گر او نگذارد آوردن دلم را
درو آویزی و نگذاری ای باد ۱۰

چنان پنهانی و پیداست سحرت
که خاقانی توئی پنداری ای باد ۱۱