غزل ۱۴۰ - خاکی دلم به گرد وصالش کجا رسد

خاکی دلم به گرد وصالش کجا رسد
سرگشته می‌دود به خیالش کجا رسد ۱

چون آفتاب سایه به ماهی نبیندش
دیوانه‌ای چو من به هلالش کجا رسد ۲

خود عالمی پر است که سلطان غلام اوست
چون من تهی دوی به وصالش کجا رسد ۳

فتراک او بلندتر از چتر سنجری است
دست من گدا به دوالش کجا رسد ۴

تا در لبش خزینه همه لعل و گوهر است
درویش را زکات ز مالش کجا رسد ۵

تا صد هزار دانهٔ دلها سپند اوست
عین الکمال خود به کمالش کجا رسد ۶

عشقش چو آفتاب قیامت دل بسوخت
عشقش قیامتی است زوالش کجا رسد ۷

خاقانی اینت غم که دلت نزد او گریخت
نظاره کن ز دور که حالش کجا رسد ۸