غزل ۱۶۷ - آواز حسنت ای جان هفت آسمان بگیرد

آواز حسنت ای جان هفت آسمان بگیرد
سلطان عشقت ای مه هر دو جهان بگیرد ۱

زلف تو گر به عادت خود را کمند سازد
مرغ از هوا درآرد، مه ز آسمان بگیرد ۲

ماهی است عارض تو کاندر سپهر خوبی
چون از افق برآید آفاق جان بگیرد ۳

در پای غم فکنده است هجر تو عالمی را
زنهار وصل را گو تا دستشان بگیرد ۴

وصلت به کار ایشان دست از میان برآرد
گر هجر تو به زودی پای از میان بگیرد ۵

گرخوش خوئی نداری خاقانی آن نداند
داند که خوش نگاری این را به آن بگیرد ۶