غزل ۱۶۹ - مرد که با عشق دست در کمر آید

مرد که با عشق دست در کمر آید
گر همه رستم بود ز پای درآید ۱

ورزش عشق بتان چو پردهٔ غیب است
هر دم ازو بازویی دگر بدر آید ۲

نیست به عالم تنی که محرم عشق است
گر به وفا ذم کنیش کارگر آید ۳

از پس عمری اگر یکی به من افتد
آن بود آن کز همه جهان به سر آید ۴

طفل گزین یار تا طفیل نباشی
کانکه دگر دید با تو هم دگر آید ۵

فتنه شدن بر گیاه خشک نه مردی است
خاصه به وقتی که تازه گل به برآید ۶

هر که به معشوق سال‌خورده دهد دل
چون دل خاقانی از مراد برآید ۷