غزل ۱۷۲ - این عشق آتشینم دود از جهان برآرد

این عشق آتشینم دود از جهان برآرد
وین زلف عنبرینت آتش ز جان برآرد ۱

هر بامداد خورشید از رشک خاک پایت
واخجلتا سرایان سر ز آسمان برآرد ۲

یارب چه عشق داری کازرم کس ندارد
آن را که آشنا شد از خانمان برآرد ۳

قصد لب تو کردم زلف تو گفت هی هی
از هجر غافلی که دمار از جهان برآرد ۴

در زلف تو فروشد کار دل جهانی
لب را اشارتی کن تا کارشان برآرد ۵

ای هجر مردمی کن، پای از میان برون نه
تا وصل بی‌تکلف دست از میان برآرد ۶

خاقانی این بگفت و بست از سخن زبان را
تا ناگهی نیاید کز تو فغان برآرد ۷