غزل ۱۷۵ - آن دم که صبح بینش من بال برگشاد

آن دم که صبح بینش من بال برگشاد
آن مرغ صبح‌گاه دلم تیز پر گشاد ۱

دولت نعم صباح کن نو عروس‌وار
هر هفت کرده بر دل من هشت در گشاد ۲

وان پیر کو خلیفه کتاب دل من است
چون صبح دید سر به مناجات برگشاد ۳

مرغی که نامه آور صبح سعادت است
هر نامه‌ای را که داشت به منقار سر گشاد ۴

پیکی که او مبشر درگاه دولت است
در بارگاه سینهٔ من رهگذر گشاد ۵

هر پنجره که تنگترش دید رخنه کرد
هر روزنی که بسته‌ترش یافت برگشاد ۶

آمد ندای عشق که خاقانی الصبوح
کز صبح بینش تو فتوحی دگر گشاد ۷

بی‌سیم و زر بشو تو و با سیم‌بر بساز
کز بهر تو صبوح دوصد کیسه زرگشاد ۸