غزل ۱۹۹ - روز عمرم در شب افتاده است باز

روز عمرم در شب افتاده است باز
وز شبم روز عنا زاده است باز ۱

گویی اندر دامن آمد پای دل
کز پی آن در سر افتاده است باز ۲

چون نشینم کژ که خورشید امید
راست بالای سر استاده است باز ۳

قسم هرکس جرعه بود از جام غم
قسم من تا خط بغداد است باز ۴

همچو آب از آتش و آتش ز باد
دل به جوش و تن به فریاد است باز ۵

شایدم کالماس بارد چشم از آنک
بند بر من کوه پولاد است باز ۶

شد زبانم موی و شد مویم زبان
از تظلم کاین چه بیداد است باز ۷

سینهٔ من کآسمان در خون اوست
از خرابی محنت آباد است باز ۸

از مژه در آتشین آبم که دل
تف این غمها برون داده است باز ۹

رخت جان بربند خاقانی ازآنک
دل در غم‌خانه بگشاده است باز ۱۰