غزل ۲۰۶ - هر دل که غم تو داغ کردش

هر دل که غم تو داغ کردش
خون جگر آمد آب‌خوردش ۱

چون کوشم با غمت که گردون
کوشید و نبود هم نبردش ۲

در درد فراق تو دل من
جان داد و نکرد هیچ دردش ۳

دور از تو گذشت روز عمرم
نزدیک شد آفتاب زردش ۴

در بابل اگر نهند شمعی
زینجا بکشم به باد سردش ۵

وصل تو دواسبه رفت چون باد
هیهات کجا رسم به گردش ۶

خاقانی را جهان سرآمد
دریاب که نیست پایمردش ۷

خاصه که به شعر بی‌نظیر است
در جملهٔ آفتاب گردش ۸