غزل ۲۱۲ - کو صبح که بار شب کشیدم

کو صبح که بار شب کشیدم
در راه بلا تعب کشیدم ۱

صبرم نکشید تا سحر زآنک
از موکب غم شغب کشیدم ۲

جان هم نکشد به حیله تا روز
من تا به سحر عجب کشیدم ۳

زنده به امید صبح ماندم
تا صبح بدین سبب کشیدم ۴

دارم ز خمار چشم میگون
بی‌آنکه می طرب کشیدم ۵

صبحا به گلاب ژاله بنشان
این درد سری که شب کشیدم ۶

بر چرخ کمان کشیدم از دل
کز آتش دل لهب کشیدم ۷

تیرم همه بر نشانه شد راست
هر چند کمان به چپ کشیدم ۸

پر آبله شد لبم ز بس تف
کز سینه به سوی لب کشیدم ۹

گویند لب تو را چه افتاد
این عذر نهم که تب کشیدم ۱۰

کردم طلب و نیافتم اهل
اکنون قدم از طلب کشیدم ۱۱

خاقانی‌وار خط واخواست
بر عالم بوالعجب کشیدم ۱۲