غزل ۲۱۴ - از دهر غدر پیشه وفائی نیافتم

از دهر غدر پیشه وفائی نیافتم
وز بخت تیره رای صفایی نیافتم ۱

بر رقعهٔ زمانه قماری نباختم
کورا بهر دو نقش دغایی نیافتم ۲

آن شما ندانم و دانم که تا منم
کار زمانه را سر و پایی نیافتم ۳

سایه است هم‌نشینم و ناله است هم‌دمم
بیرون ازین دو، لطف نمائی نیافتم ۴

ای سایه نور چشمی و ای ناله انس دل
کاندر یگانگی چو شمایی نیافتم ۵

از دوستان عهد بسی آزموده‌ام
کس را بگاه عهد وفایی نیافتم ۶

زین پس برون عالم جویم وفا و عهد
کاندر درون عالم جایی نیافتم ۷

بر سینه شاخ شاخ کنم جامه شانه‌وار
کز هیچ سینه بوی رضایی نیافتم ۸

مانا که مردمی به عدم بازرفت از آنک
نگذشت یک زمان که جفایی نیافتم ۹

در بوستان عهد شنیدم که میوهاست
جستم به چند سال و گیایی نیافتم ۱۰

زان طبخ‌ها که دیگ سلامت همی پزد
خوش‌خوارتر ز فقر ابایی نیافتم ۱۱

بر زخمها که بازوی ایام می‌زند
سازنده‌تر ز صبح دوایی یافتم ۱۲

خاقانیا بنال که بر ساز روزگار
خوشتر ز نالهٔ تو نوایی نیافتم ۱۳