غزل ۲۱۵ - از گشت چرخ کار به سامان نیافتم

از گشت چرخ کار به سامان نیافتم
وز دور دهر عمر تن آسان نیافتم ۱

زین روزگار بی‌بر و گردون کژ نهاد
یک رنج بازگوی که من آن نیافتم ۲

نطقم از آن گسست که همدم ندیده‌ام
دردم از آن فزود که درمان نیافتم ۳

از قبضهٔ کمان فلک بر دلم به قهر
تیری چنان گذشت که پیکان نیافتم ۴

خوانی نهاد دهر به پیشم ز خوردنی
جز قرص آفتاب در آن خوان نیافتم ۵

بر ابلق امید نشستم به جد و جهد
جولان نکرد بخت که میدان نیافتم ۶

بر چرخ هفتمین شدم از نحس روزگار
یک هم‌نشین سعد چو کیوان نیافتم ۷

پشتم شکست چرخ که رویم نگه نداشت
آبم ببرد دهر کز او نان نیافتم ۸

در مصر انتظار چو یوسف بمانده‌ام
بسیار جهد کردم و کنعان نیافتم ۹

گوئی سکندرم ز پی آب زندگی
عمرم گذشت و چشمهٔ حیوان نیافتم ۱۰

ز افراسیاب دهر خراب است ملک دل
دردا که زور رستم دستان نیافتم ۱۱

گویا ترم ز بلبل لیکن ز غم چو باز
خاموش از آن شدم که سخندان نیافتم ۱۲

خاقانیا تو غم خور کز جور روزگار
یک رادمرد خوش‌دل و خندان نیافتم ۱۳

داد سخن دهم که زمانه به رمز گفت
آن یافتم ز تو که ز حسان نیافتم ۱۴