غزل ۲۲۱ - گر به عیار کسان از همه کس کمتریم

گر به عیار کسان از همه کس کمتریم
هیچ کسان را به نقد از همه محرم‌تریم ۱

گر به امیدی که هست دولتیان خرم‌اند
ما به قبولی که نیست از همه خرم‌تریم ۲

گر تو به کوی مراد راه مسلم روی
ما به سر کوی عجز از تو مسلم‌تریم ۳

صاف طرب شرب توست چون که فراهم نه‌ای
دردی غم قوت ماست وز تو فراهم‌تریم ۴

غصهٔ تلخ از درون خندهٔ شیرین زنیم
روی ترش چون کنیم نز گل تر کمتریم ۵

گر تو چو بلعم به زهد لاف کرامت زنی
ما ز سگی دم زنیم وز تو مکرم‌تریم ۶

خرمن عمر ای دریغ رفت به باد محال
در خوی خجلت ز عمر از مژه پرنم‌تریم ۷

گرچه بهین عمر شد روز به پیشین رسید
راست چو صبح پسین از همه خوشدم تریم ۸

گفتی خاقانیا کز غم تو بی‌غمیم
گر تو ز ما بی‌غمی ما ز تو بی‌غم‌تریم ۹